Jan Lortz ps. „Rozen” (ur. 18 czerwca 1888 w Rozbarkuod 1927 dzielnica Bytomia, zm. 1942 w Kitob) – podporucznik saperów Wojska Polskiego, powstaniec śląski, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w robotniczej rodzinie Jana i Franciszki z domu Kowal. W 1902, po zakończeniu 8-klasowej szkoły ludowej w Bytomiu, pracował jako zecer, a następnie dekarz. W latach 1907–1920 był aktywnym działaczem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Bytomiu, gdzie między 1912 a 1913 był również administrator „Ula”. W czasie I wojny światowej, pomimo utraty oka, 25 marca 1915 został wcielony do armii niemieckiej. Początkowo walczył na froncie wschodnim, a 5 sierpnia tego roku przybył na front zachodni. Po powrocie z wojska był jednym z czołowych organizatorów konspiracji górnośląskiej w Bytomiu, gdzie 15 stycznia 1919 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. 29 czerwca 1919 został aresztowany przez Niemców i przez trzy tygodnie był więziony pod zarzutem zdrady stanu.