Środowisko przyrodnicze Pasmo charakteryzuje się falistym, wyrównanym i dość monotonnym przebiegiem, stosunkowo najbardziej wyróżnia się stożkowata Żeleźnica. Stoki przedstawiają zazwyczaj łagodnie nachylone, podłużne działy międzydolinne, z tu i ówdzie bardziej wyodrębniającymi się pagórkami. Niższy poziom bazy erozyjnej po północnej stronie pasma powoduje, iż tamtejszy skłon jest rozcinany głębiej przez potoki niż skłon południowy, gdzie występują bardziej płytkie formy dolinne.
Z uwagi na niskie wzniesienia i niewielkie deniwelacje obszar ten od wieków tworzył bramę komunikacyjną łączącą rdzeń Małopolski z Podhalem i Orawą. Szata roślinna została silnie przekształcona przez człowieka, lasy ostały się tylko płatami, przeważają tereny rolnicze. Osadnictwo rozwinięte jest nie tylko w dolinach, ale i na stokach i grzbietach, np. osada Danielki znajduje się na wysokości 850 m. Obecnie coraz częściej zaprzestaje się uprawy wyżej położonych pól, użytkuje się je jako łąki lub pastwiska, czasami są zalesiane lub pozostawione samie sobie samorzutnie zarastają lasem. Jest tylko jeden obszar chroniony – rezerwat przyrody Bembeńskie.