Niemiecka szkoła historyczna (również historyczna szkoła w ekonomii) – nurt refleksji ekonomicznej powstały w Prusach pod koniec XIX wieku i występujący jako jednolita szkoła do połowy XX wieku. Była w wielu aspektach przeciwieństwem wobec szkoły austriackiej, a konflikt z tą ostatnią znany jest jako Methodenstreit.
starsza szkoła historyczna (Wilhelm Roscher, Karl Knies i Bruno Hildebrand) młodsza szkoła historyczna (Gustav von Schmoller, Ernst Louis Étienne Laspeyres, Adolph Wagner) najmłodsza szkoła historyczna (Werner Sombart, Max Weber) Za prekursora podejścia uznaje się Friedricha ListaFonseca Gl. Friedrich List, 1789-1846. New School.
Myśliciele szkół historycznych, zwłaszcza starszej szkoły historycznej wychodzili z założenia, że ludzkie działania stanowią nierozerwalną jedność i nie można ich dzielić na: ekonomiczne, religijne, artystyczne itp. Perspektywa szkół historycznych (wszystkich) była organicystyczna, czyli paradoksalnie opierała się na ahistorycznym ujęciu wszelkich działań ludzkich jako przejawie niepodzielnego, ponadindywidualnego Bytu. Ludzkie działania w kulturze nie wyrażały (w historycystycznym ujęciu) partykularnej woli działających jednostek.