Późniejsze lata W 1880 roku, Aleksandra opuściła stolicę imperium na dobre i zamieszkała w Kijowie. Początkowo mieszkała w Pałacu Maryńskim w Kijowie, ale później odeszła do klasztoru. Jednak nie zgodziła się na rozwód z mężem, który jej zaproponował. Wielki książę Mikołaj spodziewał się przeżyć żonę, jak mówił Aleksandrowi II, i wtedy ożenić się ze swoją kochanką. Aleksandra, choć nie w dobrym zdrowiu, przeżyła nie tylko męża, ale także i jego kochankę. Tancerka Katarzyna zmarła w 1889 roku, a wielki książę Mikołaj przeżył swoją kochankę tylko o dwa lata. Gdy umarł na Krymie w 1891 roku, Aleksandra odmówiła udziału w jego pogrzebie. Nawet wtedy mu nie wybaczyła. Odmówiła nawet złożyć hołd, kiedy pociąg z jego ciałem przejeżdżał przez Kijów.
Aleksandra złożyła wieczyste śluby mnisze w 1891, po śmierci męża, otrzymując przy postrzyżynach imię AnastazjaАНАСТАСИЯ КИЕВСКАЯ. Założyła w Kijowie monaster Opieki Matki Bożej z zakonnicami jako pielęgniarkami, który miał swoje własne szpitale, schroniska i przychodnie, aby umożliwić leczenie biednym. Poświęciła swoje życie pasji, która zawsze była dla niej na pierwszym miejscu. Pozostawała blisko związana ze swoimi synami, którzy w rodzinnym konflikcie stanęli po jej stronie.