XIX wiek i utrata praw miejskich Po rozbiorach Polski miasto Stężyca utraciła znaczenie administracyjne związane z dawną ziemią stężycką. W okresie Księstwa Warszawskiego przez miasto przechodziły oddziały armii księcia Józefa Poniatowskiego. Kolejna wielka powódź w 1813 roku zerwała wały i zalała pola, nanosząc na nie znaczne ilości piasku.
Dodatkowym ciosem dla gospodarki miasta było wytyczenie w 1834 roku bitego traktu z Warszawy przez Garwolin do Lublina. Nowa droga przejęła znaczną część ruchu handlowego, który wcześniej kierował się przez nadwiślańską Stężycę. Miasto od tego czasu znalazło się na uboczu głównych szlaków transportowych.
Od 1835 roku działała w Stężycy szkoła początkowa.
W XIX wieku dalsze powodzie, pożary, utrata znaczenia transportu wiślanego oraz osłabienie miejscowego handlu prowadziły do stopniowej degradacji ekonomicznej Stężycy. Na mocy postanowienia Komitetu Urządzającego w Królestwie Polskim z 12/24 grudnia 1869 roku Stężyca utraciła prawa miejskie i została przekształcona w osadęPostanowienie Komitetu Urządzającego w Królestwie Polskim z dnia 12 (24) grudnia 1869 o przemianowaniu na osady niektórych miast w gubernji siedleckiej (Dz. pr. t. 69, s. 461).