Ze strachu przed zamachowcem wynajętym przez Filipa II do zabicia go, Antonio podróżował z jednego miejsca do drugiego, aż do momentu przybycia do Anglii.

Królowa Elżbieta I wspierała go z tego samego powodu co Katarzyna Medycejska. W 1589 r. po uderzeniu hiszpańskiej armady, Antonio akompaniował angielskiej ekspedycji pod dowództwem Francisa Drake na portugalskie i hiszpańskie wybrzeża (wyprawa wielkiej angielskiej armady). W skład floty wchodziły częściowo statki królowej, a częściowo korsarze, którzy przyłączyli się licząc na łupy. Antonio wierzył, że jego obecność spowoduje ogólnonarodowy bunt przeciwko Filipowi II, jednakże żaden nie miał miejsca i wyprawa skończyła się kosztownym niepowodzeniem.

Późniejsze dni i śmierć Antonio szybko popadł w nędzę. Stopniowo zaczął pozbywać się diamentów. Ostatni, a zarazem najpiękniejszy diament został nabyty przez Nicholasa Harlai, od którego to odkupił Maximilien de Béthune de Sully. Ten diament został później dodany do klejnotów królewskich. Podczas jego ostatnich dni, żył na niewielkiej rencie danej przez króla Henryka IV. Zmarł w Paryżu 26 sierpnia 1595 r. nie widząc końca Unii Iberyjskiej i restauracji niepodległej portugalskiej rodziny królewskiej w 1640 r.