Aby obniżyć koszty projektu używano wysokogatunkowego drewna sosny jedynie do budowy pasów dźwigara skrzydła i głównej wręgi kadłuba, z wysokogatunkowych stali stopowych wykonano tylko okucia główne.
Rok później, 21 maja 1949, oblatano wersję seryjną IS-2 Mucha-bis o numerze rejestracyjnym SP-887. W porównaniu z prototypami wprowadzono kilka zmian. Osłonę kabiny pilota zmieniono na jednoczęściową, odejmowaną w całości, zamiast kawałków bieżnika opony samochodowej, które amortyzowały przednią płozę szybowca, wprowadzono nadmuchiwaną dętkę. Pierwszych dziesięć Much-bis posiadało hamulce aerodynamiczne IAW (umieszczone na dolnej powierzchni skrzydeł) o napędzie korbowym opracowane w Instytucie Aerodynamicznym w Warszawie, wszystkie następne Muchy posiadały już zmienione hamulce o napędzie dźwigniowym. Wykonane z blachy, płytowe, opracowane w Instytucie Szybownictwa ze zmienionym mechanizmem ich otwierania. Umieszczono je po obydwu stronach skrzydeł.