1941 i 1942 „Haruna” opuścił wody japońskie w listopadzie 1941, aby wziąć udział w początkach wojny na Pacyfiku. Wraz z bliźniaczym „Kongō” należał do południowej (malajskiej) części sił głównych pod dowództwem wiceadmirała Nobutake Kondō. Uczestniczył w inwazji na posiadłości brytyjskie w Indochinach. Po bitwie pod Kuantanem eskortował japońskie konwoje na Malaje i Filipiny. 25 grudnia 1941 powrócił na Formozę.
18 stycznia 1942, wraz z pozostałymi siłami adm. Kondō, przybył do Palau, by osłaniać japońską inwazję na Borneo i Holenderskie Indie Wschodnie. Razem z krążownikiem „Maya” i lotniskowcami „Hiryū” i „Sōryū” działał na wschód od Mindanao, następnie powrócił do Palau 18 lutego, a 25 lutego ochraniał ataki lotnicze na Jawę. 7 marca ostrzeliwał Wyspę Bożego Narodzenia. W kwietniu wziął udział w rajdzie na Ocean Indyjski pod dowództwem wiceadm. Chūichi Nagumo. 5 kwietnia uczestniczył w ataku na Kolombo. 9 kwietnia samolot rozpoznawczy z „Haruny” wypatrzył brytyjski lotniskowiec „Hermes”, który następnie został zatopiony przez japońskie samoloty. 23 kwietnia okręt powrócił do Japonii dla przeglądu i napraw.