Korpus Górniczy – specjalna formacja w Królestwie Polskim, obejmująca personel techniczny i administracyjny oraz robotników rządowych kopalni i zakładów hutniczych, powołana 12 marca 1817 roku w celu zapewnienia dopływu siły roboczej i stabilizacji w rządowym górnictwie i hutnictwie.
Korpus Górniczy dzielił się na osiem klas – pięć wyższych składało się z urzędników górniczych i nadzoru technicznego, trzy ostatnie z robotników fizycznych. Do Korpusu Górniczego mogli wstępować mężczyźni od 12 roku życia (do prac na powierzchni) lub od 15 roku (do robót pod ziemią). W latach 1840–1856 wcielano do niego również przymusowo rekrutów, m.in. nie posiadających wymaganego w wojsku wzrostu. Robotnicy przyjmowani do Korpusu składali przysięgę dożywotniej pracy w górnictwie lub hutnictwie rządowym i posłuszeństwa przełożonym. Urzędnicy zdawali egzamin zawodowy. Nie wolno im było podejmować innych zajęć poza czynnościami służbowymi (handel, praca w zakładach prywatnych lub nabywanie ich akcji), udzielać informacji o górnictwie rządowym i zawierać małżeństw bez zgody przełożonych. Ucieczki robotników z Korpusu Górniczego karano chłostą i aresztem.