Karabinek–granatnik wz. 1960 – polska wersja AK przystosowana do wystrzeliwania granatów nasadkowych F-1N-60, PGN-60, KGN, DGN i CGNAndrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 93. W opisach broni występuje też pod nazwą kbkg wz. 60, kbk AKM - GN.
Historia konstrukcji Pod koniec lat 50. XX wieku postanowiono wzmocnić siłę ognia drużyny piechoty przez wprowadzenie na uzbrojenie granatów nasadkowych i przeznaczonego do ich wystrzeliwania granatnika nasadkowego. Ponieważ standardowa broń piechoty, czyli karabinek AK, nie posiadała możliwości wystrzeliwania takich granatów, postanowiono opracować specjalną wersję karabinka–granatnika. Zespołem opracowującym modyfikację kierowali Leon Chodkiewicz i Stanisław Dwojak. Polegała ona na dodaniu regulatora gazowego i zmianie konstrukcji zatrzasku pokrywy zamkowej (typowy zatrzask nie był w stanie zapobiec odłączeniu pokrywy w trakcie strzelania granatami). Na drewnianej kolbie pojawiły się zaczepy do mocowania gumowego amortyzatora, a na końcu lufy umieszczono gniazdo mocujące nasadkę do miotania granatów. Jej montaż i demontaż był możliwy przy pomocy klucza. Wprowadzono także krótki (pojemność 10 naboi) magazynek. Różni się od standardowego magazynka obecnością wkładki, która nie pozwala na ładowanie ostrej amunicji.