Dániel Berzsenyi (IPA: , przybliżona polska wymowa: ['daanjel 'berżeni], ur. 7 maja 1776 we wsi Hetye (obecnie: Egyházashetye), zm. 24 lutego 1836 we wsi Nikla) – węgierski poeta, tworzący na granicy epok klasycyzmu i romantyzmu.
Postać Berzsenyiego była pełna sprzeczności; jako szlachcic z prowincji prowadził spokojne, wiejskie życie gospodarza, jednocześnie zaś pragnął być blisko wydarzeń węgierskiej literatury. Konflikt ten, co do którego Berzsenyi sądził, że uda mu się go rozwiązać, uczynił go poetą samotnym, introwertycznym i zgorzkniałym. Jego dzieła noszą znamiona klasycyzmu, sentymentalizmu i romantyzmu.
Życie Berzsenyi pochodził z rodziny szlacheckiej. Przez wiele lat nie brał żadnego udziału w węgierskim życiu literackim. Jego działalność poetycka odkryta została przez przypadek, a znana stała się dzięki wysiłkom Ferenca Kazinczyego, centralnej postaci ówczesnej węgierskiej literatury. Jedyny wydany za życia autora tomik poezji Berzsenyiego opublikowano w 1813 r. W roku 1817 Ferenc Kölcsey, inny ważny poeta węgierski owego okresu, ogłosił swoją, bardzo krzywdzącą, recenzję poezji Berzsenyiego (zarzucał mu m.in. stosowanie wyrazów pochodzenia dialektalnego, co było odstępstwem od reguł klasycyzmu).