Rudolf Indruch (ur. 7 lutego 1892 we Lwowie, zm. 27 stycznia 1927 tamże) – polski architekt, kapitan saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Czeszki i Słowaka Jana IndruchaStanisław Nicieja. Cmentarz Obrońców Lwowa. 1990. s. 466. W 1910 ukończył VII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 95. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Brał udział w obronie Lwowa w trakcie trwającej wojny polsko-ukraińskiej. W 1920 bronił miasta przed bolszewikami. Ciężko ranny w wyniku postrzału w płuco, do końca życia chorował na gruźlicę.
1 czerwca 1921, w stopniu kapitana, pełnił służbę w Dziale Budowlano-Kwaterunkowym Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk saperów w Przemyślu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 129. lokatą w korpusie oficerów rezerwy inżynierii i saperów. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 pułku saperów wielkopolskich w Poznaniu.