Największe straty (10 tysięcy guldenów) handel stargardzki poniósł latem 1458 roku, gdy szczecinianie napadli na ich konwój na Świnie. Oprócz towarów skradli wówczas także statki i barki. Ponieważ zablokowanie południowego ujścia Iny oraz zniszczenie zabudowań portu nie zahamowało całkowicie handlu stargardzkiego, w czerwcu 1458 roku zapalowali oni koryto Domiąży między Mnisim Ostrowem a ujściem Iny.
Sojusznicy i mediatorzy Oba miasta rozpoczęły poszukiwania sojuszników. W lutym 1454 roku szczecinianie rozesłali do miast hanzeatyckich informację o tym, że Stargard narusza stare przywileje miastaArchiwum Państwowe w Szczecinie, Archiwum Książąt Szczecińskich, I/6331, k. 21–22, s. 41–43.. Głównym sprzymierzeńcem Szczecina stał się książę szczeciński Otto III. Nakazał on wszystkim kupcom, przejeżdżającym przez jego księstwo, udanie się do stolicy celem sprzedaży posiadanego towaru. Kolejnym mediatorem w sporze był książę Anhaltu – Adolf. W 1458 roku, mając pełnomocnictwo cesarza Rzeszy Fryderyka III Habsburga, wystosował do rad obu miast listy z prośbą o analizę argumentów przeciwnika.