Chomik, Życie monastyczne w Rzeczypospolitej, Zakład Historii Kultur Pogranicza Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2001, , s.25. Według wspomnień jego duchowych uczniów przez całe życie zachowywał pogodę ducha; twierdzili oni również, że starzec posiadał dar czytania w myślach i przepowiadania przyszłości.
W czerwcu 1890 stan starca ponownie się pogorszył, Ambroży stracił zdolność mówienia i słuch. Zmarł 10 października 1891 w monasterze, został pochowany w cerkwi Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w obrębie klasztoruMniszka Eudokia (Lachocka), Wyspa Bożej miłości, "Przegląd Prawosławny", nr 9 (303), wrzesień 2010, s.16. Jego nieformalny kult, porównywalny z kultem innego świętego starca - Serafina z Sarowa - rozwinął się natychmiast po jego śmierci. Ambrożemu przypisywano zdolność czynienia cudów także po śmierci. Formalna kanonizacja nastąpiła jednak dopiero w czerwcu 1988, kiedy Pustelnia Optyńska, zamknięta w czasach stalinowskich, na nowo stała się czynnym klasztorem prawosławnymPor. .
Przypisy
Bibliografia Life of the blessed Starets Ambrose of Optina
Kategoria:Urodzeni w 1812 Kategoria:Zmarli w 1891 Kategoria:Sobór Świętych Starców Optyńskich Kategoria:Wielcy schimnicy