Do 1944 cały ośrodek narciarski był wykorzystywany zarówno do zawodów krajowych, jak i międzynarodowych. Najdłuższy oddany w tym czasie skok wyniósł 88 metrów.
Podczas walk w sierpniu 1944 uległ on jednak poważnym zniszczeniom. Ze względu na brak zainteresowania ze strony nowych, komunistycznych władz nie wrócił on już do swojej pozycji z lat 40. XX wieku. W kolejnych latach skocznia nadal była jednak areną zarówno krajowych, jak i międzynarodowych konkursów. W latach 60. XX wieku kraje bloku wschodniego zaczęły organizować swoje własne zawody sportowe (m.in. Spartakiady), a podczas spotkania w sprawie ich organizacji, które odbyło się w Warszawie w 1968 Stanisław Marusarz przypomniał o istnieniu skoczni Tintina – wkrótce później została ona odwiedzona przez delegację działaczy, którzy uznali obiekt za odpowiedni, dzięki czemu w latach 70. XX wieku ponownie zaczął on gościć większe imprezy (m.in. w 1979 odbyły się tutaj konkursy Międzynarodowej Zimowej Spartakiady Gwardyjskiej, w których zwyciężali Norbert Maischke z NRD i Polak Janusz Guńka). Rekordzistą skoczni wybudowanej w latach 1941–1942 był Gheorghe Gerea, który w 1980 uzyskał na niej odległość 96 lub 98 metrów.