Polegała ona na wyłonieniu młodego gracza, który byłby następcą Ronnie O’Sullivana. Przed turniejem w Crucible, za pomocą ogólnonarodowych selekcji wyłoniono finałową ósemkę młodych talentów, spośród których O’Sullivan wybrał zwycięzcę. Osoba ta otrzymała czek w wysokości 5 tysięcy funtów. Będzie również szkolona przez O’Sullivana. Wybrany został 16-letni Joel Walker. Dennis Taylor i Steve Davis rozegrali okolicznościowego frame’a z okazji 25. rocznicy finału mistrzostw świata z 1985 roku. Wówczas wygrał Taylor 18:17, a mecz rozstrzygał się na czarnej bili. Po raz pierwszy w historii mistrzostw świata rozgrywanych w Crucible najwyższym breakiem okazał się wynik 146 punktów. Po raz piąty w historii mistrzostw świata w Crucible, najwyższy break turnieju został osiągnięty przez dwóch zawodników, ostatni taki przypadek miał miejsce w 2008 roku, wówczas najwyższym breakiem turnieju był break maksymalny, wbity przez R. O’Sullivana i A. Cartera. Neil Robertson został czwartym Australijczykiem, który awansował do finału mistrzostw świata (pierwszym od 1975 roku, gdy Eddie Charlton przegrał z Rayem Reardonem 30:31). Zdobywając tytuł mistrzowski, Robertson dołączył do Horace’a Lindruma, który jako jedyny Australijczyk mógł wcześniej świętować taki sukces (1952).