W latach 60. kształtował się dzisiejszy obraz trójboju siłowego. Jedne konkurencje wprowadzano z innych rezygnowano. Martwy ciąg został jako jeden z wielkiej trójki (wyciskanie i przysiad). Od początku oficjalnego trójbojowania najsilniejsi nie schodzili poniżej 340 kg. W początku lat siedemdziesiątych pękła bariera 400 kg. Pokonał ją Jon Cole ważący 128 kg.
Klasyczny martwy ciąg polega na uchwyceniu sztangi oburącz w skłonie, (ręce na szerokość barków, stopy na szerokość bioder) i uniesieniu sztangi na wysokość bioder z zachowaniem prostego grzbietu w odcinku lędźwiowym. Większość federacji dopuszcza także martwy ciąg w wersji „sumo”, gdzie zawodnik staje w szerokim rozkroku, chwytając sztangę oburącz między nogami.
Główne mięśnie zaangażowane w ćwiczeniu – prostownik grzbietu, mięśnie najszersze grzbietu, pośladkowe, dwugłowe ud.
Kategoria RAW Kategoria trójboju siłowego niedopuszczająca sprzętu wspomagającego takiego jak: koszulki lub spodenki wykonane z gumy która pomaga osobie wykonującej bój na zasadzie rozciągania się gumy (w dolnej fazie ruchu) i kurczeniu się (w górnej fazie). Inne przedmioty takie jak Pas trójbojowy, neoprenowe nakolanniki lub opaski do obwiązywania stawów nadgarstkowych są dozwolone. Przypisy
Linki zewnętrzne
Trójbój i wyciskanie sztangi w Polsce Polski Związek Kulturystyki, Fitness i Trójboju Siłowego