Od 1942 członek opozycyjnej Partito d'Azione, stał się jednym z przywódców tego ugrupowania. Dołączył do zbrojnego ruchu oporu, posługując się najczęściej pseudonimem „Maurizio”. Objął kierownictwo w mediolańskim komitecie wyzwolenia narodowego w Mediolanie (Comitato di Liberazione Nazionale). Został też jednym z zastępców dowódcy ochotniczego korpusu Corpo volontari della libertà. W styczniu 1945 aresztowany przez Niemców, wkrótce uwolniony w ramach uzgodnionej wymiany więźniów i przewieziony do Szwajcarii.
W czerwcu 1945 stanął na czele wielopartyjnego rządu jedności narodowej. W swoim gabinecie objął też funkcje ministra spraw wewnętrznych oraz ministra do spraw terytoriów w Afryce. Zasiadł też w prowizorycznym parlamencie (Consulta Nazionale). W listopadzie 1945 doszło do kryzysu rządowego, na skutek którego w grudniu odszedł z urzędu premiera (zastąpił go wówczas chadek Alcide De Gasperi).