Po powstaniu szkolił się przez rok w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Po ukończeniu kursu ponownie objął II batalion 58 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1111. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy II batalionu w 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Ostrowie Wielkopolskim. Później został przydzielony Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 54. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a w kwietniu tego roku przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko dowódcy I batalionu. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w grudniu 1932 przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W styczniu 1934 został awansowany na podpułkownika, a w kwietniu tego roku przeniesiony do 33 pułku piechoty w Łomży na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 18 listopada 1938 objął dowództwo 13 pułku piechoty w Pułtusku. W kilka miesięcy przed wybuchem wojny dołożył wszelkich starań w umocnienie przedmościa pułtuskiego.