mały|Zarodniki Lactarius rubidus wybarwione odczynnikiem Melzera Odczynnik Melzera – roztwór jodu i jodku potasu.

Skład Jest to roztwór jodu (1–1,25%) i jodku potasu KI (2,5–2,9%) w mieszaninie 1:1 (masowo) wody i wodzianu chloralu. Został opisany w 1924 r. przez czeskiego mykologa Václava Melzera (1878–1968). Melzer oryginalnie stosował roztwór zawierający 1,25% jodu i 3,75% KI, natomiast w 1945 r. M. Langeron zaproponował zmniejszenie stężenia KI do 2,5% i taki skład roztworu jest stosowany zwykle obecnie (pod nazwą „modyfikacja Langerona”).

Zastosowanie Używany jest do badania amyloidalności i dekstrynoidalności zarodników grzybów i innych elementów ich budowy. Badanie to ma duże znaczenie przy identyfikacji i klasyfikacji grzybów, a czasami jest decydujące. Możliwe są 3 wyniki: brak zmiany koloru w obecności odczynnika Melzera – nieamyloidalność (IKI-) niebieskawa lub szarawa reakcja w odczynniku Melzera – amyloidalność (IKI+) czerwonobrązowa reakcja w odczynniku Melzera – dekstrynoidalność. Odczynnik Melzera ma kolor żółty i taki jest kolor zarodników w przypadku negatywnego wyniku próby. Właściwości te są najczęściej wykorzystywane przy oznaczaniu grzybów o białych zarodnikach.