Umm al-Katafa (Magharat Umm al-Katafa, Maghārat Umm al-Qaţafah) – dolnopaleolityczne stanowisko archeologiczne zlokalizowane w grocie znajdującej się na lewym brzegu wadi Churajtun w kierunku południowym od Herodion i na południowy wschód od Jerozolimy. Wyniki badań mikrofauny wykazały, że przez cały czas obecności człowieka na tym obszarze Umm Katafa znajdowała się na skraju współczesnej Pustyni Judzkiej.
Pod względem geomorfologicznym jaskinia powstała na skutek oddziaływania wody na skały wapienne. Geochronologicznie proces ten zakończył się na początku późnego plejstocenu, dlatego najniższa warstwa groty składa się z naniesionych przez wodę osadów. Nie zawiera także żadnych znalezisk archeologicznych.
Najstarsze odkryte w kolejnych warstwach kulturowych artefakty są współczesne kulturze tejackiej. Są to: rdzenie, narzędzia otoczakowe i fragmentarycznie retuszowane odłupki. Odnotowano także ślady po obłożonych kamieniami paleniskach. Pod koniec późnego plejstocenu strop jaskini zawalił się. Jej dno pokryły kamienie i stalagmitowa skorupa. Ta warstwa ma sygnaturę E2. Kolejna warstwa – E1 – składa się przeważnie z gliny. W obu warstwach odkryto szczątki zwierząt i pięściaki z kręgu kultury środkowoaszelskiej. Obie warstwy, tejacka i środkowoaszelska datowane są na interglacjał.