Jerzy Wojciech Targalski (ur. 10 listopada 1929 w Łodzi, zm. 17 sierpnia 1977 w Warszawie) – polski historyk związany z PZPR, badacz dziejów ruchu robotniczego. Ojciec Jerzego Targalskiego.
Życiorys Studiował historię na Uniwersytecie Łódzkim w latach 1949-1953. Jeszcze jako student został zastępcą asystenta w Katedrze Historii Powszechnej w Zakładzie Historii Starożytnej, gdzie pracował do 1953. Od 1953 pracownik Katedry Marksizmu-Leninizmu na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu ŁódzkiegoJarosław Kita, Rafał Stobiecki, Słownik biograficzny historyków łódzkich, Łódź 2000, s. 94-95. Od 1952 roku działacz PZPR, kierownik szkolenia ideologicznego w ZMP. Od 1961 w Warszawie, wykładowca marksizmu-leninizmu na Uniwersytecie Warszawskim, prowadził także szkolenia partyjne. W 1968 krytycznie odniósł się do wzniecania antysemityzmu podczas tzw. „wydarzeń marcowych”. W latach 1961–1968 pracował w Zakładzie Historii Partii przy KC PZPR, następnie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. W latach 1964–1967 był członkiem redakcji kwartalnika „Z Pola Walki”. Jego badania naukowe dotyczyły historii początków polskiego ruchu socjalistycznego.