Nagły zwrot akcji pokazuje, kim jest szpieg, o którym była mowa w tomie Kierunek Księżyc. Jest nim pułkownik Jorgen, którego Tintin zdemaskował i wsadził do więzienia (Berło Ottokara). Schował się on w rakiecie osiem dni przed startem (był schowany wraz z ekwipunkiem). Gdy Tintin schodzi na dół po coś do zjedzenia, Jorgen ogłusza go, związuje, a potem - wraz z współpracującym z nim Wolffem - próbuje przejąć kontrolę nad rakietą, która miałaby wrócić na Ziemię do państwa, na którego jest usługach. Inni pozostaliby na Księżycu. Wolff co prawda sprzeciwia się temu planowi, jednak Jorgen przekonuje go, że w innym wypadku wszyscy zginą z braku tlenu.
Kapitan, profesor oraz detektywi obserwują z czołgu, jak rakieta próbuje wzbić się w górę, chwieje się i wraca do poprawnej pozycji. Tintin uwolnił się z więzów (Jorgen nie umiał dobrze wiązać) i zapobiegł startowi rakiety, przecinając kable. Dziennikarz trzyma Wolffa i Jorgena na muszce, gdy kapitan ich związuje. Wolff opowiada historię swoich długów, które zostały użyte przez pracodawców Jorgena do szantażowania go. Po przesłuchaniu Jorgena i Wolffa, Tintin zamyka ich w ładowni, mimo protestów kapitana, który twierdzi, że w ten sposób nie starczy im tlenu na powrót do domu.