thumb|Tablica pamiątkowa przy ul. Malczewskiego 15 w Warszawie Stanisław Henryk Józef Kamiński ps. „Daniel” (ur. 26 maja 1896 w Starym Sączu, zm. 23 maja 1969. w Krakowie) – podpułkownik Armii Krajowej, dowódca pułku „Baszta” w powstaniu warszawskim, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Po I wojnie światowej służył w 1 pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Następnie pełnił służbę w 75 pułku piechoty w Chorzowie.

Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 pełnił służbę w 64 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisku dowódcy III batalionu. Na czele tego batalionu walczył w kampanii wrześniowej. Ciężko ranny w bitwie nad Bzurą. Dostał się do niewoli niemieckiej, skąd w październiku uciekł ze szpitala jenieckiego.

Wrócił do Nowego Sącza, gdzie prowadził działalność konspiracyjną w Służbie Zwycięstwu Polski. Następnie objął w Warszawie dowództwo pułku „Baszta” – pułku dyspozycyjnego Komendy Głównej AK. Był także dowódcą Rejonu 6, Obwodu V Mokotów, okręgu warszawskiego AK. W powstaniu warszawskim na czele pułku „Baszta” walczył na Mokotowie. Od 4 do 18 sierpnia pełnił obowiązki dowódcy Obwodu Mokotów.