Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 roku, po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii przeprowadzono obowiązkowy pobór nieżonatych mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat. Jednocześnie umożliwiał on zwolnienie ze służby osobom, których postawa opierała się na „przekonaniach religijnych lub moralnych”. Do września 1916 roku 264 Badaczy Pisma Świętego wystąpiło o zwolnienie ze służby wojskowej. Z tej grupy 5 otrzymało zwolnienie, 154 zlecono pracę na rzecz państwa, 23 włączono w skład personelu cywilnego armii, a 82 przekazano wojsku. Spośród tej ostatniej grupy niektórzy stanęli przed sądem polowym i zostali skazani za odmowę wykonywania rozkazów. 40 Badaczy Pisma Świętego trafiło do więzień wojskowych, a 8 wysłano na front do Francji. Ósemka wysłana do Francji została skazana na rozstrzelanie za odmowę wykonywania rozkazów. Wyrok ten zamieniono na 10 lat więzienia, gdy ustawiono ich przed plutonem egzekucyjnym. W czasie I wojny światowej około 400 Badaczy odmówiło odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Wielu z nich trafiło do więzienia Dartmoor lub . W 2002 roku zasady moralne wyznawane przez szesnastu więźniów, którzy trafili do więzienia na zamku Richmond, zostały uhonorowane w szczególny sposób.