Historia Klasztor Dominikanów i kościół pw. św. Tomasza z Akwinu w Mińsku założyła w 1600 roku Zofia z Wołkiewiczów (vel Zawiszów) Słuszkowa vel Służkowa, wojewodzina wendeńska, wdowa po Krzysztofie Służce, wojewodzie inflanckim. Dominikanie na jej zaproszenie przybyli z Wilna. W 1604 roku powracająca z wojny szlachta uchwaliła podatek „kopytkowy” (od konia), aby dokończyć budowę świątyni i klasztoru. O tym miały przypominać jej herby umieszczone na gzymsach. W 1605 roku dominikanie oznajmili na kapitule, że przyjmują fundację.
Pierwotne zabudowania były drewniane. W 1615 roku Piotr, hrabia na Łohojsku i Berdyczowie Tyszkiewicz, starosta sądowy i wojewoda miński, podarował na wieczystą własność ojcom dominikanom plac, na którym rozpoczął budowę murowanej świątyni i klasztoru. Fundusze na budowę pochodziły także z darów szlachty mińskiej, o czym świadczyły obligacje funduszowe i dokumenty, zachowane w archiwum. Do pierwszych fundatorów należeli: Marcelina z książąt Koreckich Chlebowiczowa vel Hlebowiczowa (po drugim mężu Bukowska), wojewodzina witebska, Jakub vel Jakób Pacewicz, pleban orszański, Jerzy Zawisza oraz Jan Wołek. Budowa murowanej świątyni i klasztoru trwała do 1640 roku.