W ramach represji po powstaniu listopadowym w 1833 roku klasztor dominikański został skasowany. Świątynię zaś przeznaczono na farę mińską, administrowaną przez duchowieństwo diecezjalne. W 1845 roku na mocy rozporządzenia władz rosyjskich klasztor został przystosowany na potrzeby rzymskokatolickiego seminarium duchownego.
Na skutek represji carskich po upadku powstania styczniowego klasztor podominikański w 1870 roku zamieniono na koszary, a kościół na cerkiew. W latach siedemdziesiątych XIX wieku opracowano projekt przystosowania dawnej dominikańskiej świątyni pod teatr miejski, nie wprowadzono go jednak w życie. Źródła nie podają, w których latach XIX wieku rozebrano wystające ponad dachem górne części kaplic przy fasadzie. W XX wieku kościół wykorzystywany był jako remiza strażacka. 5 lipca 1926 roku zespół podominikański został wzięty pod ochronę państwa.
Podczas zajmowania Mińska przez wojska radzieckie w 1944 zespół klasztorny został uszkodzony. W 1945 roku Białoruska SRR otrzymała od Niemiec reparacje na remont budynków i pod koniec lat czterdziestych w kościele przeprowadzono wstępne prace konserwacyjne.