Początkowo widoczne są na nich, lekko wzniesione, oliwkowobrunatne przebarwienia, a wiosną następnego roku kora w tych miejscach pęka. Czasami może dojść do porażenia pąków, powodując ich nekrozę i obumieranie.
Etiologia i rozwój choroby Zimują owocniki stadium doskonałego w opadłych liściach (faza saprofityczna) oraz grzybnia i konidia (faza pasożytnicza) na porażonych pędach i w pąkach. Zarodniki workowe wytwarzane są w pseudotecjach bytujących w obumarłych liściach, wysiew ich następuje wiosną przed pojawieniem się pierwszych liści i trwa 6-8 tygodni. Źródłem infekcji pierwotnej mogą być także konidia z porażonych pędów i pąków. Do infekcji dochodzi w warunkach dużej wilgotności (potrzebne jest minimum 9 godzin zwilżenia liści) i wysokiej temperatury (optymalna to 17–23 °C).
Profilaktyka i zwalczanie Zwalczanie chemiczne Podstawową metodą zwalczania parcha gruszy jest metoda chemiczna przy użyciu fungicydów. Preparaty stosowane do zwalczania choroby dobiera się według aktualnego Programu Ochrony Roślin Sadowniczych.