Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1919 roku przedostał się do kraju i rozpoczął studia na wydziale humanistycznym Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie. W lipcu 1920 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i został przydzielony do 201 pułku piechoty, a następnie do 216 pułku artylerii polowej. Wraz z Grupą mjr. Kościałkowskiego brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 20 listopada 1922 roku, za wykazane podczas walki „męstwo, zimną krew i poświęcenie” odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. W styczniu 1921 roku – jako student uniwersytetu – został bezterminowo urlopowany z wojska. Jesienią tego roku przeniósł się do Konserwatorium Warszawskiego, gdzie studiował u Mieczysława Surzyńskiego (organy), Piotra Rytla i Romana Statkowskiego (teoria muzyki) i Henryka Melcera-Szczawińskiego (dyrygentura), a studia te ukończył w 1924 roku z odznaczeniem. Następnie swoją edukację muzyczną kontynuował w Schola Cantorum w Paryżu u Louisa Vierne′a, gdzie został wysłany na dwuletnie stypendium ministerialne. W 1926 roku, po powrocie do Polski, mianowany został profesorem w Konserwatorium w Warszawie, gdzie uczył na wyższym kursie gry organowej do 1939 roku. Ponadto był wykładowcą na Wyższym Kursie Nauczycielskim w Warszawie.