Głównym architektem soboru był E. Artemow, zaś gotowa świątynia była przeznaczona dla ośmiu tysięcy osób. Cerkiew wzniesiono z cegieł wykonywanych przez mnichów w działającej przy klasztorze fabryce. Budynek posiadał ogrzewanie parowe.
Uposażenia carskie przyznane monasterowi przed 1917 były znaczne. Oprócz wymienionych wcześniej fabryki i warsztatów klasztor posiadał 580 dziesięcin ziemi, własne zbiorniki wodne, w których mnisi hodowali ryby, pasiekę i ogród. W czasie I wojny światowej zakonnicy wspierali okoliczną ludność płodami rolnymi, zaś na armię rosyjską przekazali 500 rubli.
Likwidacja W czerwcu 1918 metropolita permski Andronik został zamordowany przez miejscowych czekistów. Ostatniego dnia tego miesiąca bolszewicy aresztowali, a następnie zabili również archimandrytę białogórskiego Warłaama i towarzyszącego mu hieromnicha Wiaczesława. Funkcję przełożonego przejął hieromnich Sergiusz, który zginął w podobnych okolicznościach 10 października tego samego roku. Łącznie między sierpniem 1918 a styczniem 1919 z inicjatywy Czeki zostało rozstrzelanych 34 mnichów monasteru oraz 9 zakonników skitu.