Starania o budowę obecnego kościoła podjęto w 1814 r., gdy parafia otrzymała darowiznę testamentalną na ten cel po śmierci Rozalii Sadowskiej. Skomplikowane sprawy formalne oraz utrudnienia stawiane przez władze pruskie sprawiały jednak, że mimo dalszego gromadzenia środków na inwestycję, jej podjęcie przedłużało się. Ostatecznie kontrakt na budowę świątyni zawarto w 1840, zaś kamień węgielny poświęcono w 1841. Zakończenie prac i konsekracja budynku nastąpiła w 1844 roku. Wówczas przeniesiono do niego przedmioty użyteczności i wyposażenia liturgicznego z pobliskiego drewnianego kościoła, który został rozebrany. W 1903 r. teren przykościelny otoczono 2-metrowym ogrodzeniem z żelaznych sztachet. W latach 1928–1930 dobudowano do frontu gmachu charakterystyczną wysoką wieżę z dzwonnicą, która zastąpiła równocześnie stojącą dotąd w pobliżu drewnianą dzwonnicę.
Wyposażenie Najstarszym zachowanym elementem wyposażenia kościoła jest obraz Matki Boskiej, pochodzący z pierwszej połowy XVII wieku, w końcu tego samego stulecia udekorowany srebrną sukienką. Z drugiej połowy XVII wieku pochodzi pozłacany kielich ze srebra, zaś ok. sto lat starsze są chrzcielnica i obraz św. Antoniego. Na początek XVIII w. datowany jest ołtarz główny, przeniesiony po nieznacznej przeróbce ze starego kościoła.