Antropologia refleksyjna – nurt współczesnej antropologii powstały po przełomie postmodernistycznym i w istotny sposób zainspirowany postkolonializmem. Jego przedstawicielami są m.in. Clifford Geertz, James Clifford, George E. Marcus i (głównie ze względu na swoje prace na temat orientalizmu) Edward Said. Mianem antropologii refleksyjnej swoje koncepcje określał również Pierre Bourdieu.
Antropolodzy refleksyjni wskazują na to, że proces wytwarzania wiedzy w badaniach etnograficznych nie jest niewinny, a wyniki badań, przedstawiane jako obiektywne, mają w rzeczywistości swoje określone źródła ideologiczne i historyczne. Obecne w tradycyjnej antropologii roszczenia do neutralności i obiektywności są w gruncie rzeczy jedynie uzurpacją, gdyż sprawiają, iż pomija się milczeniem trudności badawcze oraz subiektywność badacza. Rzekoma neutralność antropologa, na której opierano dotychczas wiedzę etnograficzną, uznana jest w antropologii refleksyjnej za fikcję, ponieważ uzyskiwane przez badaczy dane zawsze są powiązane z ich odbiorem świata wynikającym z dotychczasowych doświadczeń kulturowych, środowiskowych, zawodowych i biograficznych. Etnolodzy nie są w stanie mówić o otaczającej ich rzeczywistości, nie interpretując jej zarazem (a zatem wykluczając jednocześnie inne, konkurencyjne interpretacje).