Batalion „Volontari di Sardegna – Giovanni Maria Angioy” (wł. Battaglione "Volontari di Sardegna – Giovanni Maria Angioy") – ochotniczy oddział wojskowy Sił Zbrojny RSI złożony z Sardyńczyków, walczący podczas II wojny światowej.
Po utworzeniu w połowie września 1943 r. Włoskiej Republiki Socjalnej (RSI) podsekretarz Prezydium Rady Ministrów Francesco Maria Barracu, pochodzący z Sardynii, wystąpił z pomysłem sformowania oddziału wojskowego składającego się jedynie z Sardyńczyków. Po uzyskaniu zgody ze strony władz RSI organizatorem oddziału został płk Fronteddu. Żołnierze b. Królewskiej Armii Włoskiej pochodzenia sardyńskiego dostali do wyboru wyjazd do pracy w Niemczech lub wstąpienie do nowo formowanego w Capranica na Sardynii oddziału. Ostatecznie utworzono wzmocniony batalion piechoty w sile ok. 1 tys. ludzi, który otrzymał oficjalną nazwę „Volontari di Sardegna – Giovanni Maria Angioy” na cześć sardyńskiego bohatera narodowego. Żołnierze batalionu byli uzbrojeni we włoską broń strzelecką. W listopadzie 1943 r. oddział przeniesiono do Rzymu, gdzie przebywał do 12 grudnia. W tym czasie doszło do dezercji we wsi Sutri 18 Sardyńczyków z bronią w ręku. Żołnierze batalionu mieli też coraz gorsze stosunki z Niemcami. W styczniu 1944 r. przetransportowano ich do wsi Opicina w rejonie Triestu.