Zmiany dokonywane przez kontrreformację również i w ikonografii odbiły się na sposobie przedstawiania scen – w przeciwieństwie do wcześniejszych epok unikano teraz fantastycznych symboli. Również zalecenia soboru trydenckiego regulowały sposób malowania scen religijnych, tj. bez zbędnych detali. Caravaggio poddał się temu trendowi i pominął symbol lwa. Por.: Patrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, wyd. Universitas Kraków 2006 IBN 83-242-0565-9..
Kompozycja została namalowana na ciemnym tle, całość oświetlona jest ostrym światłem, którego niewidoczne źródło znajduje się po lewej stronie. Spod ksiąg, ze stołu opada białe płótno, silnie odbijające światło – jest to celowy zabieg malarza mający na celu nadanie obrazowi głębi. Również narożniki bezładnie ułożonych ksiąg zdają się wystawać z powierzchni płótna. Światło eksponuje postać świętego, jego głowę i zamykającą kompozycję czaszkę, która lśni podobnie jak głowa Hieronima.