W konfucjanizmie świętość polega na etycznej doskonałości, która poprzez praktykę ideałów etycznych tworzyła kontakt z niebem. Sam Konfucjusz był przykładem człowieka, który został po raz pierwszy uznany za świętego, dla jego głębokiej mądrości i sumiennego przestrzegania nakazów etycznych i był nawet uważany za „więcej niż człowieka.” W czasie panowania dynastii Han (206 p.n.e.-220 n.e.) Konfucjusz został podniesiony do rangi „idealnego mędrca”, a cesarze składali ofiary w jego świątyni. W 1906 r. Konfucjuszowi nadano tytuł „Pan Nieba”.
Taoizm Taoizm jest zorientowany w stronę świętości, która oznacza pozbawione wszelkich uczuć i emocji osiągnięcie jedności z Absolutem. Istnieje też pojęcie zhenren, czyli „czystych ludzi z dawnych czasów”.
Shintō Shintō, pierwotna religia japońska, nie kreuje świętych na podstawie standardów doskonałości etycznej. Według shintō każdy człowiek po śmierci staje się kami, nadprzyrodzoną istotą, która bierze udział w życiu społeczności, narodu i rodziny. Dobrzy ludzie stają się dobrymi i pożytecznymi kami, źli ludzie stają się kami szkodliwymi. Shintō posiada sanktuaria, w których czczeni są mityczni święci, tacy jak np.