Te formacje geologiczne są zbudowane z czerwonych zlepieńców, piaskowców i łupków.
Najbardziej wyżynny i górzysty obszar i zarazem zajmujący największą powierzchnię to region południowo-zachodni. To Wyżyna Tybetańska, która jest otoczona przez wysokie góry takie jak Himalaje na południu, Karakorum i Pamir na zachodzie, Kunlun na północy i Hengduan Shan na wschodnich krańcach wyżyny. Przeciętna wysokości Tybetu to 4000 do 5000 m n.p.m. co sprawia, że region ten jest bardzo słabo zaludniony. Poza Mt. Everestem do najwyższych szczytów zaliczyć należy słynne K2 o wysokości 8611 m n.p.m. w Karakorum i Ulug Muztag w Kunlun o wysokości 6973 m n.p.m. Rzeźbę tych terenów ukształtowały głównie procesy glacjalne i peryglacjalne, zwłaszcza w części zachodniej. We wschodniej zaś na kształt obecny regionu Tybetu i okalających go łańcuchów miały procesy erozji rzecznej. Same Himalaje, które są najwyższymi górami świata, powstały w orogenezie alpejskie, są zaliczane do gór fałdowo-płaszczowych. Są zbudowane ze skał krystalicznych pochodzenia prekambryjskiego, oraz ze skał osadowych, magmowych i metamorficznych, powstałych od czasów karbonu po trzeciorzęd. Obecnie góry wciąż ulegają wypiętrzeniu.