Od strony drogi i pałacu umieszczano partery rabatowe – porosłe różnego rodzaju niskimi kwiatami sezonowymi lub bylinami. Niedocenianym, lecz istotnym elementem parterów było ogrodzenie całości, wytyczenie ścieżek oraz miejsc na stawy, fontanny i rzeźby. Od nich to zaczynano organizację parterów i one stanowiły główny element ogrodu zanim rośliny osiągnęły odpowiedni stopień rozwoju. W praktyce oprócz doboru wielkościowego starano się zachować spójność stylu. Już na etapie zakładania ogrodu wybierano styl i pod tym kątem wybierano drzewa i wytyczano ścieżki i narys parterów. Przy różnorodności form starano się utrzymać jedność estetyczną ogrodowego założenia.
Koncepcja parteru We Francji do rozwoju koncepcji parterów ogrodowych przyczynił się Claude Mollet i jego potomkowie usługowo zajmujący się ogrodnictwem aż do końca XVIII w. Mollet swoją koncepcję nowej organizacji ogrodów wywiódł z zakonnych zielników (dotychczas sadzonych w małych kwadratowych lub prostokątnych grządkach oddzielonych od siebie ścieżkami) i od renesansowych ogrodów przyzamkowych, gdzie dostępną powierzchnię dzielono na jednakowe kwatery zorganizowane wokół np. studni i wypełniano potrzebną roślinnością. Na nowe tory naprowadził Molleta, powracający z Włoch do swego zamku Anet, malarz Etienne du Pérac.