Swoją metodę Ślesicki rozwijał w filmach takich jak wnikliwe studium etnograficzne taboru polskich Romów Zanim opadną liście (1964) oraz reinterpretacja słynnej anglojęzycznej wystawy fotograficznej Family of Men pod tytułem Rodzina człowiecza (1966). Do naśladowców metody Karabasza zalicza się też Krystynę Gryczełowską, autorkę takich filmów, jak Wtorki, czwartki i soboty (1965) oraz portret codzienności robotnicy fabrycznej 24 godziny z życia Jadwigi L. (1967). Tematykę wiejską, tak jak u Karabasza, podejmowała niekiedy Danuta Halladin. We Wsi nad Bugiem (1965) Halladin ukazywała wpływ przemian modernizacyjnych na mieszkańców wsi. Halladin specjalizowała się jednak w kinie dziecięcym, największe laury zbierając za film Moja ulica (1965), w którym dzieci opowiadały o swym życiu na jednej z warszawskich ulic.
Nurt zwany „szkołą Karabasza” od wydarzeń marcowych 1968 roku stopniowo tracił na znaczeniu. Nowe młode pokolenie dokumentalistów, wśród których znajdowali się Tomasz Zygadło oraz Krzysztof Kieślowski, zajmowało bardziej radykalną postawę od Karabasza i jego naśladowców, zrezygnowało też z liryzmu na rzecz bezpośredniej i publicystycznej retoryki.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nurty filmowe Kategoria:Polskie filmy dokumentalne Kategoria:Kinematografia w Polsce