Nie wszyscy dostrzegają w nich odrębną część ogrodu.

Z przeznaczeniem na boskiety sadzono głównie lipę drobnolistną, świerk zwyczajny, akację żółtą, berberys zwyczajny, głogi, klon tatarski oraz porzeczkę złotą.

Do dziś XVIII-wieczne boskiety zachowały się na Avenue des Champs-Élysées wokół Paryża, a w otoczeniu żwirowym można je zobaczyć w ogrodach Jardin des Tuileries oraz Jardin du Luxembourg.

Z początkiem XX wieku moda na boskiety powróciła. Ogrody Easton Lodge w hrabstwie Essex, zaprojektowane przez Harolda Peto, były angielską wersją boskietów francuskich. Angielskie zarośla tworzone były przez rodzime gatunki drzew. Towarzyszyły im koncentrycznie i promieniście ułożone ścieżki (w Easton Lodge). W USA boskiety nie były jeszcze wówczas znane; wprowadził je w latach 1969–1970 Charles A. Platt, wzdłuż Fifth Avenue przed Metropolitan Museum of Art. Współczesne boskiety obsadza się lipami, grabami oraz leszczyną.

Galeria

Bibliografia M. Siewniak, A. Mitkowska, Tezaurus Sztuki Ogrodowej, Oficyna Wyd. RYTM, Warszawa 1998. J. Pokorski, A. Siwiec, Kształtowanie terenów zieleni, WSiP, Warszawa 1983, .

Linki zewnętrzne

Kategoria:Elementy kompozycyjne ogrodu