Kościół Zety został w 1051 roku objęty reformą przyjętą na synodzie lateraneńskim, co umacniało jedność i odrębność młodego państwa. Wobec istniejących powiązań nie dziwi, że Michał I, osamotniony politycznie w walce z Bizancjum, zwrócił się po doznanej klęsce w stronę Rzymu. Śladem bezpośrednich kontaktów pomiędzy Zetą a Stolicą Apostolską jest tylko jeden list papieża Grzegorza VII z 9 stycznia 1078 roku, stanowiący odpowiedź na wcześniejszą prośbę Michała o uregulowanie spraw organizacyjnych Kościoła poprzez podniesienie biskupstwa dubrownickiego do rangi metropolii i przyznanie mu chorągwi. Odpowiedź papieża na drugą z próśb zapoczątkowała szeroką dyskusję wśród uczonych. Część z nich (F. Racki, P. Bałan, K. Jireček, w Polsce T. Wasilewski) uznała, że użycie przez papieża tytułu królewskiego w odniesieniu do Michała i zapowiedź wysłania mu paliusza (rozumianego tu jako płaszcz królewski) świadczą o tym, że jeszcze w 1077 roku papież przysłał mu insygnia koronacyjne i w tym samym roku Michał został koronowany na króla Zety. Badacze ci uznają tym samym, że w tn sposób doszło do utworzenia pierwszego królestwa na ziemiach serbskich. S. Ćirović i A. P. Farčić stanęli na stanowisku, że sam list dotyczy kwestii kościelnych i nie ma związku z koronacją Michała, do której musiało dojść wcześniej w nieznanych okolicznościach. D.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Michał I (król Zety) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.