Kiedy 43 Dywizja została przeniesiona do Kongresówki, walczył w pobliżu Iwanogrodu oraz Kielc, gdzie przydzielone zostało mu dowództwo nad brygadą artylerii w 12 Dywizji Piechoty.
Doceniony za zdolności przywódcze, odznaczony został Orderem Żelaznej Korony 2. klasy oraz pruskim Krzyżem Żelaznym 2. klasy, zaś jego randze uczyniono zadość mianując komendantem 33 Dywizji Piechoty; został pierwszym artylerzystą, który dowodził żołnierzami innej formacji. Tę funkcję pełnił zaledwie pięć i pół miesiąca, kiedy dostąpił kolejnego „pierwszego razu” – przyznano mu dowództwo nad całym korpusem. Jako komendant dywizyjny zawiadywał udaną obroną Krakowa oraz akcją odwetową wokół Nidy. W styczniu wziął udział w efektywnym natarciu wzdłuż górnego Sanu, walcząc pod Ustrzykami, Smolnikiem oraz Wołosatym, co było wybitnie trudnym zadaniem, z racji trudnego terenu.