Prąd elektryczny pobierany jest z sieci trakcyjnej przy pomocy pantografu nożycowego umieszczonego z przodu pierwszego członu (w tramwajach K2YU z pierwszych serii produkcyjnej dla Sarajewa pantograf umieszczono na dachu drugiego członu).
Produkowane były wersje K2 dla Czechosłowacji, K2SU dla ZSRR i K2YU dla Jugosławii, przy czym różnice między poszczególnymi wariantami były nieznaczne.
Modernizacje Pierwszą większą modernizację tramwajów K2 była modyfikacja rozruchu silników, którą przeprowadzono w Brnie. Po tych tzw. „małych modernizacjach” przy rozruchu zmodernizowanych tramwajów silniki były załączane w szereg, a przy zwiększaniu prędkości nastąpiło ich przełączenie w obwód równoległy. Tak przebudowane tramwaje oznaczono K2MM, modernizacje przebiegały w latach 1984–1996 w warsztatach głównych Dopravnego podniku města Brna. Na typ K2MM przebudowano ogółem 67 brneńskich Tatr K2, jednak z powodu problemów z przełączaniem silników dokonano potem modernizacji wstecznej.
Modernizacje tramwajów typu K2 eksploatowanych w Czechach i na Słowacji przeprowadzane były od roku 1995.