W języku polskim forma rodzaju męskiego wyszła z użycia i została zastąpiona słowem „smok” (podobnie jak w czeskim, gdzie jednak ostatecznie „smoka/zmoka” wyparła forma „drak” pochodząca od greckiego drakon/δράκων i następnie łacińskiego Draco) a forma rodzaju żeńskiego zachowała się dla gatunku gada z rodziny żmijowatych, w podrzędzie węży. W części języków słowiańskich stara forma została jednak zachowana, „smok” to w chorwackim zmaj, rosyjskim змей [zmiej] (również w znaczeniu „wąż”, a smok to też дракон [drakon]), w serbskim змај, w słoweńskim zmaj, w ukraińskim змій [zmij]. W tradycji bułgarskiej natomiast zmej i smok (змей, смок) to spokrewnione, ale jednak dwie różne istotyKatarzyna Kulik, Zmej w tradycji bułgarskiej. (смок/smok i смокообразни/smokowate to w bułgarskim również nazwa węży z rodziny połozowatych).
Zobacz też
mitologia Słowian zmeu chała
Przypisy
Bibliografia
Adrian Rokosz: Smoki, żmije i inne bestyje w:
Kategoria:Mitologia słowiańska Kategoria:Smoki Kategoria:Demony słowiańskie Kategoria:Bestie heraldyczne