Niektóre pożary, ale nie o dużej intensywności, zgłoszono w obszarze zabudowań na południowy wschód od mostu między wyspami Peale i Wake. Jedna załoga zgłosiła bezpośrednie trafienie w duży budynek w tym obszarze.
Obszar w środkowej części wyspy Peale, w tym BOQ i zbiorniki wody lub paliwa, również został intensywnie zbombardowany. Odnotowano intensywny ogień, któremu towarzyszył gęsty czarny dym. Kilka bomb zrzucono na magazyn paliwa w pobliżu południowego wejścia do kanału, a także na Kuku Point. W tych obszarach nie zaobserwowano żadnych zniszczeń. Magazyn benzyny był jednym z głównych wyznaczonych celów, ale ze względu na zachmurzenie nad tą częścią wyspy nie udało się przeprowadzić skutecznego bombardowania.
Załogi bojowe zgłosiły, że widziały poświatę wyspy z Wake w odległości 75 mil (139km).
Operacja ta była niewątpliwie sukcesem o charakterze psychologicznym, propagandowym i logistycznym. Udowodniła rosnące możliwości amerykańskiego lotnictwa strategicznego, zademonstrowała zdolność do uderzenia w głąb terytorium kontrolowanego przez wroga i stworzyła legendę "Długodystansowców", podnosząc morale w kluczowym momencie wojny.