W 1923 przystąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”. W 1924 z działaczami ludowymi zorganizował najazd Kurpiów na Kolno jako efekt sprzeciwu wobec wysokich podatków nałożonych na mieszkańców przez starostę powiatu kolneńskiego i ataki policji na sprzeciwiających się opłatom. Sprawa skończyła się w 1925 procesem sądowym. Oskarżeni Kurpie zostali uwolnieni, podatki cofnięte, a starosta zwolniony ze stanowiska. Był to jeden z większych społecznych buntów chłopskich w międzywojennej Polsce. Po tym wydarzeniu wzrosło społeczne zaufanie do Krupki.
W latach 1925–1926 należał do Rady Naczelnej PSL „Wyzwolenie”. Jednocześnie w tym czasie należał do Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego. Działał w Komisji Wczasów i Turystyki ZG ZNP, organizował obozy wypoczynkowe dla robotników i wycieczki turystyczno-krajoznawcze.
W 1926 wystąpił z „Wyzwolenia” i rozpoczął działalność w Niezależnej Partii Chłopskiej. Kierował jej strukturami w powiecie łomżyńskim. Po delegalizacji partii powrócił do PSL „Wyzwolenie”. Był aktywnym członkiem zarządów powiatowych partii w Kolnie i Łomży oraz prezesem Zarządu Powiatowego partii w Ostrołęce. W kolejnych latach studiował na Wolnej Wszechnicy.