Po zakończeniu wojny zatrudniony jako nauczyciel w gimnazjum niemieckim w Pabianicach. W 1922 znalazł się wśród założycieli Niemieckiej Partii Pracy (DAP), został jej sekretarzem generalnym. Następnie był członkiem Niemieckiej Socjalistycznej Partii Pracy – zasiadał w jej Radzie Naczelnej i Zarządzie Głównym. Był reprezentantem socjalistów na II i III Kongresie Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej (w Marsylii i Brukseli).

W 1922 po raz pierwszy uzyskał mandat posła na Sejm z ramienia Bloku Mniejszości Narodowych w okręgu Łódź. Zasiadał wówczas w klubie Zjednoczenia Niemieckiego. W 1928 uzyskał reelekcję w tym samym okręgu jako przedstawiciel Polskiej Partii Socjalistycznej. Był członkiem Frakcji Niemieckich Posłów Socjalistycznych. Bez powodzenia ubiegał się o ponowny wybór z ramienia Centrolewu w 1930.

W 1935 z powodu różnicy zdań co do współpracy z polskimi i żydowskimi socjalistami odszedł z DSAP, wiążąc się z Christlicher Commisverein (pełnił obowiązki jej prezesa). Jego poglądy polityczne coraz bardziej zbliżały się do NSDAP.

Po wybuchu II wojny światowej internowany przez władze polskie i deportowany na wschód kraju, uwolniony przez wojska niemieckie w okolicach Stoczka.