Bronioznawstwo – interdyscyplinarna dziedzina badań, zajmująca się uzbrojeniem jako elementem kultury materialnej i szerzej – kultury w ogóle. Choć nie funkcjonuje jako samodzielna dyscyplina akademicka, rozwija się na styku różnych nauk humanistycznych i przyrodniczych: archeologii, historii, historii sztuki, technologii i innych nauk pomocniczych historii. Uprawiają je badacze wywodzący się z różnych środowisk naukowych, którzy stosują odmienne metody badawcze i operują własnymi kategoriami analitycznymi, co z jednej strony sprzyja różnorodności ujęć, z drugiej – utrudnia formułowanie syntetycznych, wieloaspektowych ujęć tematu.

W ujęciu Andrzeja Nadolskiego, jednego z najważniejszych przedstawicieli tej dziedziny w Polsce, bronioznawstwo powinno być traktowane jako część historii kultury. Broń nie jest tylko przedmiotem technicznym – jej konstrukcja, sposób użycia i przemiany w czasie są odbiciem praktyk społecznych, rozwoju technologii i zmieniających się realiów historycznych. Zrozumienie broni wymaga więc nie tylko analizy materiału zabytkowego, ale także znajomości kontekstu jej stosowania.