W 1968 r. AACM powołało do życia szkołę organizacji. Przyjmowała ona 70 uczniów na 10-tygodniowe kursy, podczas których uczono ich zasad kompozycji, teorii muzyki i technik instrumentalnych. Początkowo kursy odbywały się w różnych wynajętych miejscach. Przyjmowano uczniów w przedziale wiekowym od 6 do 40 lat. Pierwszeństwo mieli młodsi i nie mogący sobie pozwolić na studiowanie w innych szkołach. Szkoła była (i jest) utrzymywana wyłącznie z pieniędzy zebranych na kwestach. Uczniowie nie opłacają czesnego. W latach 70. ze szkoły wyszło kilku znanych muzyków: Mwata Bowden, Douglas Ewart i George Lewis (autor A Power Stronger Than Itself – monografii AACM, i puzonista).

Wpływy i konflikty AACM – zapewne dzięki podkreślaniu ducha koopertywności, wspólnotowości a nie indywidualizmu – przetrwała inne podobne organizacje, jak np. Jazz Artists’ Guild i Jazz Composers Guild. Zachęciło to do stworzenia w Saint Louis podobnej instytucji – Black Artists Group (BAG), z którą AACM współpracowała.

Główny konflikt w organizacji przebiegał na granicy tonalności i free jazzu. Muhal Abrams i przywódcy organizacji byli wyznawcami eksperymentów i free jazzu. Na to kładli nacisk, co zmuszało muzyków pragnących grać np. hard bop do kamuflowania się i wykonywania muzyki, której grać nie chcieliTamże, str. 145.