Aleksandra Zelwerowicza).
Po wybuchu II wojny światowej i rozstrzelaniu męża przez Niemców w obozie w Radogoszczu, w 1940 przeniosła się do Warszawy. Została przesiedlona z dziećmi do getta warszawskiego, gdzie była ordynatorem na oddziale gruźliczym w Szpitalu Dziecięcym im. Bersonów i Baumanów. Z getta wyszła tydzień przed powstaniem, zamieszkała na Mokotowie, u Stefanii Sempołowskiej, jako osobista pielęgniarka. Po powstaniu warszawskim trafiła do obozu w Pruszkowie, gdzie pracowała jako pielęgniarka. Później mieszkała w Brwinowie.
mały|prawo Po wyzwoleniu wróciła do Łodzi. W 1946 Łódzki Urząd Miejski zlecił jej organizację i kierownictwo Sanatorium Przeciwgruźliczego dla Dzieci w Łagiewnikach. Gdy odchodziła na emeryturę w 1963 sanatorium liczyło ponad 700 łóżek. W ramach działającego na terenie sanatorium Zespołu Naukowo-Badawczego Instytutu Gruźlicy opublikowała szereg prac naukowych z dziedziny ftyzjopediatrii. Wykształciła liczną grupę lekarzy ftyzjopediatrów. Uzyskała tytuł profesora. Była współtwórcą ustawy przeciwgruźliczej i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumologicznego. Znała sześć języków obcych.
Od 1920 była żoną lekarza internisty Aleksandra Margolisa (1887–1939), z którym miała dwoje dzieci: Alinę (1922–2008) i Jana (1928–1998).