Juliusz Willaume (ur. 15 lutego 1904 w Zabłotowie, zm. 27 czerwca 1980 w Lublinie) – polski historyk XIX wieku, badacz historii historiografii i działacz polityczny związany z Poznaniem, Łodzią i Lublinem.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Heleny z Gieszkowskich. Uczył się w szkołach w Brzeżanach i we Lwowie oraz w lwowskim gimnazjum realnym (1914–1920). Brał udział w obronie miasta przed wojskami ukraińskimi. Po ukończeniu Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i zdaniu w 1922 matury, studiował do 1926 historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1926 był nauczycielem gimnazjalnym i licealnym. W 1930 obronił doktorat (Amilkar Kosiński 1769–1823) na tymże Uniwersytecie, a w 1946 uzyskał habilitację, 1948 docent UŁ. Od 1953 do przejścia na emeryturę profesor UMCS. Od 1961 był profesorem zwyczajnym. W latach 1959–1970 kierownik katedry historii powszechnej nowożytnej.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako nauczyciel, w czasie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie w Krasnymstawie i okolicach. Po 1945 pracował na Uniwersytecie Łódzkim, m.in. jako prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego. W Łodzi wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie.